kitap ayracı gibi

gitmesen olur mu?iki lafın belini kıralım.gözlerin?gözlerin bir garip bakıyor.sanki hiçbir şey anlamıyormuş gibi.anlamanı gerektirecek bir şeyler söylemiyorum zaten.gitme,gitmen gerekir mi?

seni seviyorum,seni çok seviyorum.gitmesen olur mu?bak martılar bile üzülüyor.kuşlar uçamıyor belki.gitmesen olmaz mı?gidersen yemek yapmam,belki de anahtarımı kaybedip sokakta kalırım.gitmesen?bir kahve daha içelim tamam,belki sonra gitmekten vazgeçersin.

…kalsan güzel olurdu.

Bakışın yeterdi kalbimi hızlandırmaya,öyle bir an gelirdi ki,arkamı dönüp görmezden gelsem bile hissederdim ellerini tenimde.Bu kadar körken gözlerim,bir gülüşünle aydınlanırdı her yer.Öyle bir aydınlanırdı ki,zaman bile nasıl geçtiğini anlamazdı baş ucumdan.

Ben bu kadar bırakmışken kendimi istemezdi bunları görmeyi,farkında olmazdı her baktığında kaybolduğumun…

Gece olurdu,sessizlik çökerdi yine içime.Zaman geri gelse derdim hep.Keşke kıymetini bilmediğim zaman.Sonra oturup yine düşünürdüm.Bugün yapmam gereken kaldı mı ki bir şey diye.Anlardım kalmamış ama görmemiş ona nasıl baktığımı,bilmemiş içimden geçenleri.

Eskiden kolay sandığım her şey ne kadar zormuş şimdi.

Kal demek için çok geç artık.Yıkılmış tüm köprüler aramızdaki,enkazının içinde yeni yollar arıyorum şimdi…

bazıları çok kolay harcıyorlar,senin üzüldüğünü görmüyorlar.

senin ona ne kadar değer verdiğini görmezden gelip,çekip gidebiliyorlar.

ve biz onlara bakıp,sadece susuyoruz.

bir şey yapmak içimizden gelmiyor.

acı bitmiyor ama azalıyor.

acımın azaldığı insana,dostuma…